سوزن با گردش چرخ‌خیاطی و صدای یکنواختی، بالا و پایین می‌رود تا دولبه پارچه را به هم وصل کند.

چرخ می‌چرخد و سوزن آن کوک می‌زند؛ درست مثل چرخش چرخ روزگار که او را به زنی مددکار بدل کرده است. ۵ سال پیش که معصومه اسدی برای درخواست مجوز آموزشگاه خیاطی به بخشداری شهرستان اقلید رفته بود، متوجه شد تعدادی کودک معلول در روستاهای آنجا هستند که نیازمند مددکار و خدمات‌رسانی‌اند. از آنجا که او در دوره دبیرستان داوطلبانه این کار را انجام داده بود و با آن آشنایی داشت پذیرفت که این کار را انجام دهد. حالا دیگر او با ۳۰مددجو، کار تسهیل‌گری شورای توانبخشی معلولان دهستان شهر میان (بازیچه، آب باریک و مهدی‌آباد) را انجام می‌دهد اما در این راه مشکلات فراوانی هم دارد.

  • چرخه فقر و معلولیت

بیماری‌های مادر در دوران بارداری، فقر و از همه بدتر نداشتن هزینه‌های آزمایش ژنتیک، سبب شده تا در روستاهای بازیچه، آب باریک و مهدی‌آباد، تعداد معلولان روز به روز افزایش پیدا کند. حالا تعداد آنها آنقدر زیاد شده که دیگر بهزیستی شیراز امکان خدمات‌رسانی به آنها را ندارد. از سوی دیگر خشکسالی‌های پی‌در‌پی، کشاورزی را در این منطقه تقریبا نابود کرده و مردم بسیار فقیر شده‌اند.

معصومه اسدی می‌گوید: «در حال حاضر ما خدمات‌رسانی به معلولان در روستاهای محروم را انجام می‌دهیم. مددکار علاوه بر بیدار‌کردن توانمندی‌های ذاتی مددجو، باید دایره اطلاعاتش به حدی باشد که جهت رفع مشکلات، او را به مراکز و سازمان‌هایی که راهگشا هستند، معرفی و هدایت کند. در حقیقت باید دائما در جست‌وجوی سازمان‌ها و کانال‌هایی باشد که هر یک پتانسیل رفع مشکلی را دارند». آنها برای تأمین شغل، کمک‌هزینه ازدواج، راه‌اندازی مدرسه، سرویس بهداشتی، مهارت‌آموزی و شناساندن معلولان به جامعه فعالیت می‌کنند. او معتقد است که مددکاران اجتماعی باید تلاش کنند تا جامعه را برای ورود و مشارکت کامل افراد دارای معلولیت آماده کنند. اگر افراد دارای معلولیت قادر به مشارکت و حضور در جامعه نباشند، هرگز نمی‌توانند بهبود پیدا کنند و زندگی برای آنها سخت می‌شود.

  • نیازهای معلولان

حالا در این ۵ سال او به کمک سایر مددکاران، خدمات فراوانی برای معلولان انجام داده اما در این راه نیازهایی هم دارد. اسدی می‌گوید: «متأسفانه چون تعداد معلولان در این منطقه زیاد است و بودجه بهزیستی هم محدود، برای همین، هر بار فقط امکان کمک به تعدادی از آنها فراهم می‌شود؛ از این‌رو مشکلات فراوانی در تأمین هزینه‌های درمان دارند».

او ادامه می‌دهد: «متأسفانه برخی نهادها توانبخشی را محدود به پرداخت مستمری و کمک‌های موردی به معلولان کرده‌اند، درحالی‌که دامنه این فرایند بسیار وسیع‌تر از این موارد است. آنها به‌خاطر مشکلاتی که در جامعه با آن مواجهند نیاز به مراقبت‌های روانی هم دارند». اسدی می‌گوید: «حالا که به روزهای پایانی سال نزدیک می‌شویم چه خوب است که با کمک خیرین بتوانیم دل این معلولان را شاد کنیم تا آنها هم در کنار هفت‌سین، سال نو را جشن بگیرند». معلولان این منطقه نیاز به وسایل بهداشتی، پوشک، عصا، ویلچر برقی، تخت‌برقی و معمولی، مواد غذایی و دارویی دارند. همچنین کمک‌هزینه درمان برای جراحی پروتز و چشم و سمعک هم از دیگر کمک‌هایی است که می‌توان به آنها کرد. تنها درمانگاه این دهستان تا ساعت ۱۴بیشتر کار نمی‌کند و آن هم فقط یک پزشک خانواده دارد؛ از این‌رو آنها نیاز به پزشک متخصص و جراح دارند تا بتواند به معلولان کمک کند.

  • مهارت‌آموزی به معلولان

برخی از مردم در برخورد با یک معلول بی‌آنکه به توانمندی وی بنگرند، او را فردی ناتوان می‌بینند و از روی ترحم و دلسوزی فکر می‌کنند با دادن مقداری پول می‌توانند کمکی به او کنند یا سعی دارند با بر زبان آوردن بعضی جملات ترحم‌آمیز نسبت به فرد معلول ابراز همدردی کنند، درحالی‌که آنها در این مرکز توانبخشی، علاوه بر کمک و خدمات‌رسانی به معلولان، در جهت مهارت‌آموزی آنها هم تلاش می‌کنند.

از نظر خانم اسدی، مهم‌ترین و اساسی‌ترین عامل موفقیت در زندگی معلولان، خودکفایی و استقلال فرد معلول است و باید تمام هزینه‌هایی که در فرایند توانبخشی انجام می‌گیرد، معلول را قادر سازد تا در فعالیت‌های اقتصادی و اجتماعی جامعه مشارکت داشته باشد. تأمین لوازم توانبخشی معلولان در توانمندی آنها تأثیر زیادی دارد؛ از این‌رو مددکاران تلاش می‌کنند تا این ملزومات را فراهم کنند. اسدی می‌گوید: «بخشی از توانبخشی فرد معلول باید در داخل خانواده برای وی اتفاق بیفتد که متأسفانه در روستاهای محروم این منطقه، این امکان وجود ندارد و ما باید خدمات توانبخشی را تنها در این مرکز به معلولان ارائه دهیم». آنچه مسلم است معلولان به واسطه نداشتن مهارت‌های حرفه‌ای، مددجویی و عدم‌تأمین منابع مالی برای امرار معاش و گذران زندگی خود و خانواده، بیشتر از سایر افراد جامعه در معرض انواع آسیب‌های فردی و اجتماعی قرار دارند.

  • قصه پر غصه یک معلول

معلولیت، قصه پرغصه‌ای است که تنها کسانی با آن آشنایی دارند که خود یا عضوی از خانواده‌شان معلول باشد. در این میان جمعی از معلولان با این مشکلات کنار آمده‌اند و توانسته‌اند توانمندی را به معلولیت گره بزنند. بسیاری از آنها قادرند با دریافت اندک یاری از سوی کسانی که باید یاری‌رسان آنها باشند، زندگی خود را اداره و حتی دیگران را از کار خود منتفع کنند. رضا در روستای مهدی‌آباد زندگی می‌کند و از وقتی یادش می‌آید نمی‌توانسته راه برود حالا هم که ۱۹سال دارد با مشکلات فراوان جسمی مواجه شده به‌طوری که حرکت دست و پایش دیگر سخت شده و نیاز به فیزیوتراپی دارد. او دوست دارد حرفه‌ای داشته باشد و مستقل از خانواده باشد اما نمی‌تواند و هرقدر هم که مرکز توانبخشی سعی کرده هنوز نتوانسته مهارتی به او بیاموزد.

او می‌گوید: «مفاصل زانوهایم به‌صورت مادرزادی خشک شده است و خم نمی‌شود و دست‌هایم نیز محدودیت حرکت دارند و نمی‌توانم انگشتان دست خود را صاف کنم به همین دلیل قادر به انجام کارهای روزمره بدون کمک خانواده نیستم اما خیلی آرزوها دارم. می‌خواهم درس بخوانم، دوست دارم کاری بلد باشم و درآمدی برای خودم به‌دست بیاورم اما هنوز نتوانسته‌ام». او این روزها نیاز به یک ویلچر برقی دارد تا بتواند حرکت کند اما هنوز در نوبت است و نمی‌داند که می‌تواند آن را به‌دست بیاورد یا نه، با این حال خیلی امیدوار است و می‌گوید: «من مطمئنم هیچ‌وقت برای هیچ کاری دیر نیست. هروقت در هر سنی و در هر شرایطی می‌توان شروع کرد و همانجا اول کار است. ناامیدی هم دلیل ندارد».

رضا دوست ندارد تنها در مورد خودش حرف بزند، برای همین از دوستانش می‌گوید که در این روستا نیازهای فراوانی دارند و گاهی حتی برای یک لباس معمولی هم باید در انتظار بمانند. مرتضی نزدیک‌ترین دوست اوست که استعداد فراوانی در نقاشی دارد اما از ناحیه ۲دست و ۲ پا و همچنین چشم دچار معلولیت است. می‌گوید: «از مسئولان می‌خواهم به معلولانی که در روستاها زندگی می‌کنند بیشتر رسیدگی کنند زیرا در اینجا معلولی مانند من حتی برای خرید کفشی که خاص پایم باشد، با مشکل روبه‌روست و نباید ما را به‌خاطر مشکلاتمان رها کنند».

  • شما چه می‌کنید؟

خانم اسدی به معلولان ۳ روستا کمک می‌کند تا زندگی بهتری داشته باشند اما در این مسیر سختی‌هایی نیز دارد. شما برای همراهی با او چه می‌کنید؟ نظرات و پیشنهادهای خود را به ۳۰۰۰۳۳۴۴ پیامک کنید یا با شماره تلفن ۸۴۳۲۱۰۰۰ تماس بگیرید.

این خبر را به اشتراک بگذارید :