«معافیت پسرانی که با دختران معلول ازدواج می‌کنند»

 

این قانون می‌تواند بسیار مخرب باشد و در اینجا به دلایلی در این‌باره رجوع خواهم کرد. استدلال حکومت و قانون سربازی این است که نوعی خدمت «خیرخواهانه» به معلولان بکند که نوعی راه حل تسکین‌بخشانه و نسنجیده است و در تضاد با گفتمان حقوق مدنی معلولان است؛ این گفتمان که باید «فرد» را از نظر درآمد و تسهیلات مدنی تقویت کرد. بهترین کاری که حکومت می‌تواند در این زمینه انجام دهد، ایجاد زمینه آشنایی با معضلات معلولیت و همچنین بررسی تقلیل ازدواج معاملاتی است. توجه به این نکته بسیار مهم و اساسی است زیرا مردانی پیدا می‌شوند که از روی درماندگی و ترس و واهمه از سربازی و به علت انواع و اقسام فشارهای زندگی برای مدت کوتاهی و یا حتی با نیت خالصانه به ازدواج با این دختران معلول رو بیاورند. نتیجه قابل پیش‌بینی این‌ است که این مردان صرفا به ازدواج به منزله یک پله عبور از بحران و دشواری زندگی نگاه کنند و همین‌طور به محض عبور از دشواری، به این نتیجه برسند که دیگر تمایلی به آن ازدواج و باقی ماندن در زندگی مشترک با کسانی ندارند که در زندگی‌شان با دشواری‌هایی معلولیت مواجه هستند. باید این واقعیت دردناک را پذیرفت که روساخت‌ها و ساختارهای معماری، خانه‌سازی، استخدام، و همچنین معضلات شخصی معلولان می‌تواند برای افراد سالم چالش‌هایی به وجود بیاورد که این نوع ازدواج‌های مصلحتی را با درد و رنج و تحقیر و مناقشه و دعوا میان زوجین مواجه کند. در صورت بروز چنین فاجعه‌های ناسنجیده‌ای، و با توجه به موقعیت همواره درجه دومی زنان در ایران، روشن است که معلولان مونث مورد ظلم‌های سالم‌سالاری و مردسالاری مضاعفی قرار خواهند گرفت.

فلسفه خیرات‌دهی، صدقاتی و ترحمی راه حل بسیار نافرهیخته و غفلت‌آمیزی از حل معضلات مدنی معلولان است. تدارک پاداش‌هایی مانند معافیت از خدمت سربازی، وسوسه‌ای ناسنجیده است و معضل زنان معلول را در ایران (با وجود موانع معماری، استخدامی، خدمات‌رسانی، حمل و نقل و غیره) حل نخواهد کرد…استدلال حاضر این نیست که همه و تمام این قبیل ازدواج‌های معاملاتی و مصلحتی لاجرم به شکست و ظلم به معلولان منجر خواهند شد. استدلال این است که با در نظر گرفتن مسائل و معضلات ساختاری پیش روی معلولان که برای بسیاری از مردم غیر معلول ناشناخته است، احتمال بروز ستم، ناخرسندی و فروپاشی این ازدواج‌ها بسیار است. راه حل سنجیده این است که معلولیت به ابزار معامله تبدیل نشود و بگذاریم عشق و ازدواج روال عادی و طبیعی خودش را طی کند و در عین حال مجدانه و بر اساس وظیفه و بر اساس تقدم زندگی بر رنج، با مطالعه در دست‌آوردهای غرب و دانش افراد آشنا به موضوع معلولیت در ایران، معلولان را به وضعیت شهروندی درجه اول برسانیم. امید بهتر از یأس و خرد بهتر از فریب و احساسات‌گرایی‌های نسنجیده است.

نوشته دکتر سبزیان

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

%d وب‌نوشت‌نویس این را دوست دارند: